Australië & Nieuw Zeeland - South Island
Op een regenachtige zondag, de 20ste januari om precies te zijn, zijn we van het Noordereiland naar het Zuidereiland gevaren. De overtocht was 's nachts dus van al het moois onderweg hebben we niet veel gezien en een beetje gebroken kwamen we aan de overkant aan.
Toen het weer licht begon te worden zijn we rechtstreeks naar Christchurch gereden. Sandra & Rogier, de zus van Mascha en haar vriend, zouden daar namelijk de volgende dag landen. Samen met buurvrouw Lies (!) zijn zij voor een kleine vier weken naar de andere kant van de wereld gekomen; Sandra & Rogier om met ons mee op pad te gaan, Lies om een geëmigreerde vriendin op te zoeken. Bij deze vriendin hebben we met z'n allen een paar dagen heel gastvrij mogen verblijven.
Vanuit Christchurch zijn we dus met z'n vieren vertrokken en geloof het of niet: alles paste in onze Nissan Prairie en we konden er nog mee rijden ook! Eerst naar het binnenland. Naar de bergen, waar we tussen de met sneeuw bedekte bergtoppen hebben gewandeld en Sandra haar nieuwe schoenen in heeft kunnen lopen. Fantastisch weer en geen problemen met de schoenen. Ook het in een tentje slapen viel onze twee nieuwe reisgenoten alles mee en aan het vrije leventje waren ze snel gewend!
 |  |
Rijdend over het Zuidereiland kom je er al snel achter dat dit gedeelte van Nieuw Zeeland anders is dan het Noordereiland. Veel ruiger en bergachtiger, minder bewoond maar ook minder groen. Er komen ook diersoorten voor, die je niet snel ergens anders zal tegenkomen. Zoals bepaalde soorten zeehonden, pinguïns en albatrossen...
Op sommige plekken aan de oostkust konden we deze dieren van dichtbij bekijken, wat heel indrukwekkend was. Zeehonden lagen te luieren in de zon en vonden het allemaal wel best. Pinguïns kwamen na een dag jagen terug aan wal om hun jongen te voeren en albatrossen zweefden als koningen door de lucht. Heel gaaf!
Fiordland, in het zuiden, is door sommige kenners uitgeroepen tot 1 van de mooiste plekjes op deze aardbol en daarom hadden wij er dan ook een aantal dagen voor uitgetrokken om dat te gaan bekijken. Op één van die dagen hebben we een zee-kajak-tocht gemaakt. Terwijl we 's ochtends vroeg in apenpakkies werden gehesen en de instructies kregen uitgelegd, werden we lastig gevallen door honderden zandvliegjes (een kleinere uitvoering van de mug, maar net zo irritant). Eenmaal op het water was dat gelukkig over.
Met 8 man in 2-persoons-kayaks peddelden we rustig het fjord uit richting zee en pas dan krijg je een idee hoe indrukwekkend de fjorden zijn en hoe hoog de rotspieken zijn, die steil uit het water omhoog rijzen. Na de lunch op een rotsstrandje trok de wind behoorlijk aan en namen de golven toe. Dit maakte het kajakken wel spannender, maar het werd pas echt leuk toen de 4 kajaks tegen elkaar getrokken werden en er professorisch met touwtjes en peddels een zeil gehesen werd. Als een zeewaardig slagschip 'zeilden' we terug naar land... en behoorlijk snel ook!
In Queenstown, de adrenaline-hoofdstad van de wereld, hebben we ons niet gewaagd aan allerlei elastiekachtige activiteiten of 'wild white-water rafting', '-surfing' of '-sledging' (!?). Ook niet aan 'paragliding', 'parachuting' of 'sky-diving'. Wat we wel gedaan hebben is 'jet-boating': in een supersnelle boot een smalle rivier steen-hard op en neer varen. Af en toe hadden we het idee dat die kerel niet helemaal zat op te letten en dat we lelijk hard op die rotsen zouden komen..., maar dat hoorde er allemaal bij en het was errug leuk om te doen!
 |
Nadat we weer een beetje waren bijgekomen van ons wild-water-avontuur in Queenstown, zijn we doorgereden naar de westkust, een veel groener deel van het Zuidereiland. En hoewel er geen kassen stonden, dachten we even dat we verdwaald en bijna thuis waren...
Dit Westland staat er om bekend dat het er heel veel regent... Ik weet niet hoe het kon, misschien hadden we het wel verdiend, maar al die tijd dat wij er waren hadden we stralend weer! En in dat stralende weer hebben we een zogenaamde 'Heli-Hike' op een gletsjer gedaan. Er eindigen daar namelijk twee gletsjers (Fox & Franz-Josef) vlak bij de kust en zijn daardoor makkelijk toegankelijk. Alle vier wilden we wel eens op een gletsjer lopen, maar ook eens in een helikopter vliegen. Combineer deze twee en je hebt een 'Heli-Hike'. In onze korte broek en met sneeuwschoenen aan werden we door een helikopter ergens midden op de gletsjer afgezet.
Daar kregen we ijzers ondergebonden en een soort prikstok voor extra houvast op het ijs. En zo gingen we met een groepje van 10 op pad. In het begin liepen we nog wat ongemakkelijk, maar al snel hadden we meer vertrouwen in die paar hulpstukken en ging het prima. Langs diepe kloven vol met water, over grote ijsblokken en door diverse gangen en tunneltjes, wat allemaal veel indruk op ons maakte.
Nadat we een paar uur als stoere alpinisten hebben mogen acteren, werden we weer door de helikopter opgepikt en vlakbij een zonnig terrasje afgezet... |
Het Nationale Park van Abel Tasman (ja, er zit veel meer Nederlandse geschiedenis in Nieuw Zeeland dan je zou denken) staat vooral bekend om de prachtige lange wandelingen die je er kunt maken. Wij hadden niet zo veel meer-daagse-dagen meer, dus besloten we om een stukje van de kustroute te lopen. Met een watertaxi werden we afgezet en verderop weer opgehaald. Daar-tussen hebben we even kunnen ervaren hoe mooi dit gebied is. Nou, van alles wat men erover schrijft en vertelt, is niet veel gelogen! Het zonnetje werkte dan ook wel mee en maakte de bossen groener, het water blauwer en de stranden gouder.
Zondag de 10de februari begon al een beetje vervelend. Voor het eerst tijdens onze reis was er namelijk iets van ons gestolen: ons ontbijt, geloof het of niet?! We waren niet de enigen, de halve koelkast was die nacht leeggehaald... Een beetje vreemd, maar je komt er wel weer overheen. Die dag moesten we best veel rijden en vlak boven Kaikoura, zeg maar de laatste 200 km voor ons autootje, begon ie te stotteren en kwamen we stil te staan. We wisten dat de dynamo niet meer oplaadde, omdat we die vrijdag ervoor naar de garage waren geweest. Daar konden ze er maandag pas wat aan doen. Zo lang konden we helaas niet wachten, dus hebben ze de accu volgeladen. Hiermee konden we zeker nog een dag of drie rijden, zeiden ze. Niet dus! Laat in de middag, vlak voor de eindbestemming van die dag kwamen we stil te staan en toen begon het ook nog eens te regenen... De Nieuw Zeelandse ANWB hebben we gelukkig kunnen bellen en 2 uur later reden we met de vrachtwagen de camping op; onze auto achterop en Sandra & Rogier opgevouwen in de cabine. Toen er ook nog eens geen huisjes meer beschikbaar waren, heeft de ANWB'er geduldig gewacht tot wij onze tentjes hadden opgezet en de nodige spullen uit de auto hadden gehaald. De auto wilde hij namelijk meenemen, 's nachts testen en morgen repareren. Wij hebben daarna lekker gedoucht en gegeten en zo kwam alles toch nog goed...
Bovenaan de lijstjes van Mascha & Sandra stond het zwemmen met de dolfijnen; iets wat je goed in Kaikoura kunt doen. Omdat wij niet de enigen waren die dat wilden, hebben we de boeking daarvoor al drie weken geleden gemaakt. Maar helaas-pindakaas, op de dag waarop we geboekt stonden werd alles afgelast. Hoewel het prachtig weer was, bleek het op zee te hard te waaien. Een nieuwe boeking was tijdens deze reis niet meer mogelijk, wat vooral voor de meiden een tegenvaller was.
Met een beetje geluk konden we de volgende dag wel mee met een 'walvis-spot-tour'; ook zij hadden namelijk al meer dan een week niet uit kunnen varen(!).
Deze trip maakte weer een beetje goed van de gemiste dolfijn-zwem-tour. Ten eerste was het erg indrukwekkend om die enorme potvissen te zien duiken en daarnaast hebben we ook nog een groep speelse dusky-dolfijnen gezien, die heel nieuwsgierig de boot kwamen verkennen!!!
De drieënhalve week voor Sandra & Rogier zat er na deze dolfijnenontmoeting al weer op. Donderdag de 14de hebben wij hen samen met buurvrouw Lies weer uitgezwaaid en hadden wij nog 10 dagen om een beetje bij te komen (!) en onze auto te verkopen; iets waar toch een hoop tijd in gaat zitten... of niet?
Nee, want nog diezelfde dag was ie verkocht aan kennissen van kennissen van kennissen, die net op het Zuidereiland waren aangekomen. Helemaal goud!
Zo konden we autoloos, in alle rust en zonder zorgen van onze laatste Nieuw Zeelandse dagen genieten!!!
Onze laatste tien dagen in Nieuw Zeeland zijn voorbij gevlogen. Het stel dat de auto van ons gekocht had, heeft ons een lift gegeven terug naar de westkust; terug naar de zon. En daar hebben we een paar dagen heerlijk genoten aan het strand en in de bergen, waarna we met de trein zijn teruggereisd naar Christchurch.
In een Franse nederzetting vlak bij deze stad hebben we het toen toch nog voor elkaar gekregen om een openstaande wens van ons in vervulling te laten gaan: het zwemmen met dolfijnen, Hector's Dolphins, een zeldzaam soort dat slechts 1 tot 1.5 meter groot wordt. Het was een beetje een frisse, maar heel bijzondere ervaring om een groep van een stuk of zes dolfijnen om je heen te zien zwemmen, soms van heel dichtbij!
De 25ste februari stond voor ons het vliegtuig klaar naar huis. Met de lange vlucht die daarop volgde, kwam er een einde aan onze reis naar Australië en Nieuw Zeeland en daarmee aan dit reisverslag. Uit de vele reacties bleek dat we dit reisverslag niet alleen voor ons zelf hebben gemaakt, wat het nog leuker maakte om te schrijven en waarvoor wij iedereen hartelijk willen bedanken!
En of er ooit nog een vervolg komt? ...'never say never'...
 |