Australië & Nieuw Zeeland - Western Australia
Op zaterdag 13 oktober zijn we uit Darwin vertrokken richting de westkust van Australië. Door het Nationale Park van Lichtfield met watervallen en heerlijk verfrissende meertjes, waarin we konden zwemmen.
Voor de 15de stond een lange rit op het programma, die ons in West Australië moest brengen; een weinig spectaculaire verjaardag dus. Maar dit pakte anders uit. Ergens halverwege werden we namelijk aangesproken door twee Zwitserse meiden, die problemen hadden met hun busje. Hun verhaal: In Darwin hadden ze een Fordbusje gekocht, waarvan de temperatuurmeter het niet meer deed.
Geen probleem, had de garage gezegd. Zo'n 1000 km verder, in een of ander klein gehucht, stonden ze dus met een oververhitte motor. Daar hadden ze eigenlijk niet meer keus dan het busje in te ruilen voor een ander busje.
Eentje die daar waarschijnlijk ook eerder gestrand was. En wat wil het noodlot: zo'n 200 km verderop staan ze weer stil. Lege accu! En toen kwamen wij ze tegen. Wij hadden geen startkabels, maar met veel pijn, moeite en andere voorbijgangers kregen we het busje weer aan de praat. Daar wij dezelfde kant op moesten als zij, zijn ze met ons opgereden. Aan de grens met West Australië hetzelfde verhaal. Het busje sloeg af en met veel pijn, moeite en andere voorbijgangers kregen we het weer aan de praat. Toen zonder stoppen naar een garage in Kununurra, de eindbestemming voor vandaag. Daar is de accu vervangen, waarna er nog steeds problemen waren. Na lang zoeken bleken de accuklemmen ook niet goed meer te zijn. Hierna was alles wel in orde en kon ik 's avonds met 3 (schone) dames uiteten. Zo werd het toch nog een gezellige verjaardag.
Een 4WD-tour in de Kimberley konden we niet meer doen. Voor veel touroperators was het seizoen namelijk afgelopen en het regenweer naderde snel. De rondvlucht over de Bungle Bungle, een gedeelte van de Kimberley, was echter ook meer dan de moeite waard.
Na 3 dagen met een ingetrapt gaspedaal, zijn we aan de kust van West Australië aangekomen, in Broome. Met een prachtig strand, hoge golven en een lekkere temperatuur was dat een hele verademing na een paar weken 'outback'. In Broome konden we ook weer eens de email ophalen. Dat was ook wel nodig, want de mailbox zat vol met felicitaties! Bedankt daarvoor!!
Zoals ik al schreef: Broome was een verademing. Het strand deed ons zelfs een beetje aan Monster denken. Maar dan anders.
In Port Hedland lagen zo veel bergen met ijzererts te wachten om aan boord te mogen van een van de zeeschepen, dat ik me op de Maasvlakte waande. Even heb ik getwijfeld om te gaan vragen of er nog iets geautomatiseerd moest worden...
Na al die heimweeopwekkende ervaringen zijn we maar weer snel de 'outback' in gevlucht. Naar het Nationale Park van Karijini (nee, de i-toets blijft niiiet hangen).
Vijf dagen spectaculaire kloven, rode stof, klimmen, klauteren en zwemmen, niet douchen, wildplassen, wildwassen en kangaroos rond de tent. Ach, de foto's zeggen genoeg...
Toen we elkaar na 5 dagen begonnen te ruiken, werd het tijd voor een douche. In Tom Price hebben we onszelf weer grondig schoongemaakt, evenals de auto. Daarna zijn we samen met Claudia en Beatrice (onze Zwitserse reisgenoten) weer doorgereden. Terug naar de zee, naar Exmouth vlakbij het Ningaloo Rif.
Dit stuk van de West Australische kust wordt rond deze tijd van het jaar bezocht door bultrugwalvissen, die bezig zijn met hun trek naar Antarctica. Tijdens de 'walvis-spot-toer' hebben we er dan ook een stuk of 15 gezien!
Het Ningaloo Rif ligt vlakbij de kust, waardoor je vanaf het strand kunt snorkelen. Dat hebben we dan ook veel gedaan. De eerste keer zagen we direct al haaien. Geen grote, maar 7 bij elkaar vond ik toch wel een beetje veel! Al dat gesnorkel was aanleiding genoeg om 3 duikdagen te boeken (6 duiken)...
De eerste dag was helemaal prut. Het begon met een sterke stromingsduik op 20 meter en weinig zicht. Mas d'r fles schoot los, d'r flipper was kapot, d'r loodgordel zat achterstevoren en we hebben weinig bijzonders gezien.
Het waaide behoorlijk en de boot ging flink op en neer. Daardoor voelde ik me tijdens de tweede duik nog steeds beroerd. Zo beroerd dat we na een kwartier maar weer naar boven zijn gegaan... Aan het eind van de dag hadden we het helemaal gehad. Nooit meer duiken en alle spullen verkopen (als we die hadden gehad)!?! Gelukkig hadden we nog 2 dagen voor de boeg en met een paar reistabletjes voelden we ons weer prima. De tweede duikdag ging daardoor weer goed, maar we hebben niets speciaals gezien. De derde dag, met een goede gids, maakte alles weer goed. Hoezo? We hebben toen veel gezien: White- en Blacktip Rifhaaien, Wobbygong-haai, schildpadden, zeeslang, grote murenen, schorpioenvissen, veel soorten naaktslakken, een paar hele grote roggen en... jawel... Manta Roggen!!! Een stuk of 6 van een meter of 4... echt SuperGaaf!!! Laten we onze duikspullen toch nog maar even houden...
Ma, maak je geen zorgen, dit is niet onze foto...
In Exmouth hebben we afscheid genomen van Claudia en Beatrice. Na onze spectaculaire duikervaring met de Manta roggen (maar dat had ik geloof ik al verteld) zijn we verder afgezakt naar beneden. Via Coral Bay, waar we ook nog gedoken hebben, naar het gebied van Shark Bay. Dit gebied heeft een hoop bezienswaardigheden, maar staat vooral bekend om de dolfijnen, die ongeveer iedere ochtend naar het strand van Monkey Mia komen om een paar visjes te krijgen.
Wij hadden ons ingesteld op iets super-toeristisch, maar dat viel echt alles mee. Het was zelfs zo leuk dat we de volgende dag nog een keer zijn geweest.
Zuidelijker aan de westkust werd het weer weer iets Hollandser: overdag een graadje of 25 met een beetje wind en 's nachts zo'n 15 graden. Dit betekende dat de slaapzak weer uitgerold moest worden en dat we weer heerlijk konden slapen.
Na 82 dagen, 39 verschillende kampeerstekken, 11.000 km en 2 nieuwe voorbanden kwamen we 21 november aan in Perth. Na de voor ons bekende camping weer te hebben opgezocht, zijn we de stad ingegaan waar de kerststemming er al behoorlijk in zat. Sinterklaas kennen ze niet. Maar denk nou niet dat wij dat dan ook maar overslaan. Nee, gelukkig wordt er door het thuisfront aan ons gedacht en zijn wij van de nodige snoeperijen voorzien!!!
Het linkeroog van Mas irriteerde ook nog steeds en traande regelmatig. Hiervoor was ze in Nederland al naar de dokter geweest en had ze in Darwin nog een druppels gekregen. Helaas was het nog steeds niet over. Daarom hebben we in Perth maar een oogarts opgezocht en bleek het traanbuisje verstopt te zitten. Ze is toen doorverwezen naar een specialist... In Fremantle, een stadje net onder Perth, zijn we gezellig op de koffie geweest bij Marcel en Marion. Daarna moesten we beslissen hoe we van Perth naar Melbourne zouden reizen: met de auto of met de trein (onze vlucht naar Nieuw Zeeland vertrekt namelijk vanuit Melbourne). Na een paar autoadvertenties van andere reizigers te hebben gezien, was de keuze snel gemaakt. De meeste advertenties hingen er namelijk al een tijdje en de prijzen waren al een paar keer verlaagd. Omdat we nog wel wat tijd hebben en de auto waarschijnlijk beter/makkelijker verkocht kan worden in Melbourne hebben we besloten om zelf te rijden. Het is maar 3.500 km...
Na een klein weekje en 3 keer onze horloges vooruit te hebben gezet, zijn we aangekomen in Melbourne. Het was voornamelijk een weekje van de autoradio/discman op 10 en (plank)gas; niets bijzonders dus. We hebben echter wel iets meegemaakt wat ik moet vertellen. Ergens halverwege raakten we, zoals wel vaker, aan de praat met iemand op de camping. Jude, een Australische vrouw van een jaar of 60, die ergens aan de kust bij Melbourne woont. Hartstikke leuk, niets bijzonders.
Een paar dagen later, in de supermarkt van een klein dorpje kwamen we haar weer tegen. Heel toevallig. 'He, hallo, hoe gaat het ermee? - Waar slapen jullie vannacht?', vroeg ze. 'Nou goed, maar we hebben nog geen idee waar we over- nachten'. 'Kom dan bij ons slapen!'. 'Ehhh, best, waarom niet!?' Een beetje overrompeld volgden we haar met de auto naar hun enorme houten huis in de heuvels met een prachtig uitzicht over zee, waar John haar gepensioneerde man met de auto bezig was. 'Dit is jullie slaapkamer, dit is jullie badkamer en daar is de wc', wees ze ons aan. 'En als jullie nog kleren willen wassen, dan moet je ze maar even geven'. Mas en ik keken elkaar vragend aan: 'wat gebeurt hier allemaal?' Maar het was gezellig en niets om ons druk over te maken. 's Avonds hebben we een zeer uitgebreid diner gehad met ijs en vruchten toe. Daarna hebben we weer eens heerlijk in een echt 2-persoons-bed geslapen en de volgende morgen zijn we weer vertrokken.
Eenmaal in Melbourne aangekomen moest de auto zo snel mogelijk te koop worden gezet. Hiervoor hebben we eerst de goedkoopste mobiele telefoon gekocht, om bereikbaar te zijn. Daarna hebben we op knalgeel-A5-papier een stapeltje advertenties voor onze 'Sexy White Car' afgedrukt, die overal in de stad verspreid moesten worden. Het was een rotklus, maar het moest even gebeuren.
De tweede dag dat we daarmee bezig waren, zagen we het briefje van Lee & Jo op een van de prikborden hangen. Zij waren hopeloos op zoek naar een Ford Falcon.
Omdat er zo veel van deze auto's te koop hingen, waren wij in de veronderstelling dat ze er al lang een hadden gekocht. Maar dat was niet het geval en nog diezelfde middag reden ze met onze auto weg!! Geen woord over de prijs!! Binnen 3 dagen hadden wij de auto verkocht voor de prijs die wij er ook voor hadden betaald!!
In alle rust genietend van onze laatste dagen in Australie, kregen we nog bezoek van twee oude bekenden: Claudia & Beatrice, onze Zwitserse vriendinnen. Met een paar andere, kleine problemen aan de auto zijn ook zij in Melbourne gekomen. Na 2 dagen bijgekletst te hebben, zijn zij doorgereden naar Sydney, hun eindbestemming. Toen ze daar met hun gammele, gare, gele bus aankwamen, had ik 5 flessen wijn gewonnen en de weddenschap was dat zij die naar Nederland komen brengen!!