Australië & Nieuw Zeeland - Queensland
De Lier, Augustus 2001
Zo, nog een paar uurtjes en dan stijgen we op voor een nieuw avontuur op het zuidelijk halfrond. Ik ben Peter en samen met m'n vriendin Mascha ga ik terug naar Australië, om verder te gaan waar we vijf jaar geleden zijn geëindigd.
Voor degenen die het niet weten: in 1996 zijn we met z'n tweeën ook een half jaar in Australië geweest en toen hebben we voornamelijk de oost- en zuidkant bereisd. Nu is het plan om vanuit Cairns de noord- en westkant te 'ontdekken'.
Als we in Perth, aan de westkant, zijn aangekomen, moeten we op d'een of d'andere manier in Melbourne zien te komen, van waaruit we naar Nieuw Zeeland vliegen. Daar doen we achtereenvolgens het Noorder- en het Zuider Eiland aan, om eind februari weer naar huis te komen.
Donderdag de 30ste augustus stijgen we om 19:00 uur op en vliegen van Amsterdam naar Londen. Daar moeten we 3 uur wachten voor onze vlucht naar Singapore, die 13 uur duurt. Dan weer een wachttijd van 4,5 uur om vervolgens in 8 uur tijd naar Cairns te vliegen. De snelle rekenaar heeft al uitgerekend dat we in totaal 22 uur vliegen en 30 uur onder weg zijn... tijd zat om even onderuit te zakken en bij te komen van alle afscheid.
Na een reis van zo'n 30 uur kwamen we zaterdagochtend 1 september tegen negenen aan in Cairns (01:00 Nederlandse tijd). De controle bij de Australische douane is normaal al streng, maar nu helemaal door de MKZ-fobie. Onder onze schoenen werd echter niets gevonden en ook de drop mocht mee het land in.
Onze tent hebben we toen weer opgezet op een voor ons bekende camping, 2 km buiten het centrum. Daar leek in 5 jaar tijd niets te zijn veranderd: de grond is nog even hard en de plees zijn nog even smerig. Goed, dat moet je er dan voor over hebben om op de dichtst-bij-het-centrum-gelegen-camping te staan. De week na aankomst hebben we voornamelijk gebruikt om bij te komen van de reis. Daarnaast zijn we bezig geweest om een bankrekening te openen, een duiktrip te boeken en een auto te kopen. Alleen de auto moet nog worden gekocht. Dat moet geen probleem zijn, want er is redelijk wat aanbod. Alleen ziet lang niet iedere auto er betrouwbaar genoeg uit.
In eerste instantie was het de bedoeling dat we in de eerste week zouden gaan duiken, maar door al die verdomde airco's in iedere winkel en eettent, heeft deze jongen weer eens keelontsteking en zijn de plannen bijgesteld. Dan duiken we toch een weekje later...
Na een paar dagen uitstel konden we zondag de negende eindelijk gaan duiken. De keelpijn was over en..... het regende. Ja, geloof het of niet, maar na een week knetterende zon begint het te miezeren op de ochtend dat wij gaan duiken! Even goed vol goede moed vertrekken we.
Met een boot worden we via een prachtige snorkelstek naar de Atlantic Clipper gebracht. Dit is een enorme tweemaster met alles erop en eraan; voor onze begrippen erg luxe!
Op deze klipper zouden we drie dagen blijven en hier vanaf maakten we onze duiken. Iedere dag, na het ontbijt, voeren we naar een ander rif. Hoewel wij drie dagen bleven, hebben we maar twee verschillende riffen gezien. Het gebied was echter groot genoeg om iedere duik weer anders te maken.
Duiken op het Grote Barriere Rif is niet te vergelijken met duiken in de Rode Zee, bij Malta of in het Grevelingen Meer. Maar net als al die stekken is het ook hier fantastisch duiken! In totaal hebben we 9 duiken gemaakt, waarvan de eerste met een gids en twee andere 's nachts. Diep zijn we niet geweest, want op 6 meter zwem je al door prachtige rots/koraaltuinen vol met felgekleurde vissen. Daarnaast kwamen we regelmatig kleinere roggen, Napoleonvissen, groene zeeschildpadden en rifhaaien tegen. Op een stek kregen we gezelschap van Wallie, de Napoleonvis, die graag onder z'n kin gekieteld wilde worden.
's Nachts was het spannender. Je stapt dan een donker gat in, waarvan je weet dat er grotere vrienden zwemmen, die juist dan wat actiever zijn. De avonden dat wij doken hadden ze er schijnbaar niet zo veel zin in want we zijn toen geen haaien tegengekomen. Wel hebben we grote heremietkreeften, 'gewone' kreeften en veel garnalen gezien.
Woensdag 12 september hebben we, met een beetje geluk, een auto op de kop getikt. In eerste instantie hadden we min of meer een afspraak met een Engels stel over hun auto. Toen bleek dat zij hem ineens verkocht hadden. Gelijktijdig hoorden en zagen wij over de aanval op Amerika.
Een beetje overrompeld zaten we aan de koffie in de stad, toen we de advertentie van Koen zagen hangen. Deze Nederlander had twee weken uitgetrokken om z'n auto te verkopen, maar nog dezelfde dag was ie 'm kwijt. Hij blij, wij blij!
Voor de kenners: het is een prachtige witte Ford Falcon Station uit 1986, handgeschakeld met vier versnellingen. Geen bullbar, maar wel een 4.1 liter, zescilinder motortje...
Wij kunnen vertrekken...
Gelukkig had de vorige eigenaar van de auto de registratie ervan net in orde gemaakt. In Queensland betekent dat een volledige 'ANWB'-keuring met alle daarbij horende reparaties. Het enige dat er nog moest gebeuren toen wij de auto gekocht hadden, was het overzetten op onze naam. In Australië zit daar automatisch een WA-verzekering voor personen bij ingesloten.
Het zou nog ruim een week duren voordat wij de officiële papieren op de camping zouden ontvangen. Om de tijd te doden zijn we naar een Nationaal Park (NP) ten noorden van Cairns gegaan. Dit Park vol met regenwoud grenst aan de zee en gaf daardoor spectaculaire uitzichten. 
De rivier door dit Park schijnt vol met krokodillen te zitten, dus wij een riviertochtje geboekt om dat eens te zien. De eerste nacht regende het al behoorlijk en toen het 's ochtends nog steeds stortte, hebben we de tocht maar een dag verzet... we hebben immers tijd zat. Na drie dagen van hetzelfde laken een pak zijn we teruggereden naar Cairns zonder een krokodil gezien te hebben.
Ook in Cairns regende het...
Gelukkig ontmoetten we toen op de camping twee andere Nederlandse stellen (Cees & Marlies en Francesco & Laura), waar we een paar gezellige avonden mee hebben zitten kletsen. En waarmee we zelfs een bijna oer-Hollandse verjaardag hebben gevierd voor Laura, die 21 werd. Alleen zaten de mannen en vrouwen niet gescheiden!
Toen we de registratiepapieren hadden ontvangen, zijn we landinwaarts vertrokken. Dat was zaterdag 22 september. Langs het enorme Tinaroo Meer, waar menig Australiër zijn hart kan ophalen voor wat het (sport)vissen betreft. Langs heldere meertjes in oude vulkaankraters, langs de melkveestapel van Holstein en langs magere watervallen, wat logisch is gezien de tijd van het jaar. Het 'droge' seizoen is namelijk al bijna zes maanden bezig. Maar voor ons leek het 'natte' seizoen al begonnen, want we hadden weer drie behoorlijk natte dagen achter de rug en dan begint kamperen te veranderen in kramperen...
Dat waren we zat, dus zijn we in twee dagen naar de Golf van Capentaria gereden, waar de zon scheen en het lekker warm was (zo'n 37 graden)... een hele aparte ervaring !?
Tijdens deze rit heeft de auto zich bewezen. Met een goede koeling en een minimaal olieverbruik pruttelt hij lekker door. Sommige delen van deze snelweg zijn totaal verhard: 1 baan heen en 1 baan terug. Het grootste stuk bestaat echter uit 1 verharde baan in het midden met zand/ grind/gravel aan beide kanten. Bij het inhalen of passeren gebruik je allebei een stukje van de verharde baan en een stukje van het gravel.
Met RoadTrains (vrachtwagens met drie opleggers, ongeveer 50 meter lang) is dat een ander verhaal... die gaan liever niet opzij. Dan moet alleen jij het gravel in en met 100 km/uur is dat iedere keer weer een avontuur...